کفش‌های ناتالیا

26 آگوست 2011, 03:16 alireza دسته‌بندی نشده

امشب بارن می‌آمد .من بیرون بودم.کفش‌هایم پاره شده بود و وقت راه رفتن جوراب‌ها و پاهایم خیس می‌شد.بعد دلم ناتالیا گینزبورگ خواست. همان جا توی خیابان. درست روبروی دانشگاه بودم، همه‌ی کتابفروشی ها بسته بود. اگر هم باز بود نمی‌دانم می‌توانستم «فضیلت‌های ناچیز» را پیدا کنم یا نه. دلم «کفش‌های پاره» می‌خواست. شروع کردم مرور کردن. شاید این طوری شروع می‌شد : کفش‌هایم پاره است، کفش‌های دوستم نیز پاره است و ما درست به همین دلیل است که با هم دوست شده‌ایم. بعد می‌گویم بعید است این طوری شروع شده باشد. شاید این طوری بود : من و دوستم تازه با هم آشنا شده‌ایم، او هم مثل من کفش‌های پاره دارد؛ و این کفش پاره پوشیدن برای ما هیچ مهم نیست. او برادری دارد که چکمه‌های شکار می‌پوشد و موقع سیگار کشیدن، از چوب سیگار استفاده می‌کند. من بچه دارم و این موضوع باعث می‌شود او تعجب کند. خوب می‌دانم این طوری هم نیست. چه توقعی دارم؟ آخرین باری که آن را خواندم درست توی زمستان بود. وقتی کفش‌هایم پاره شده بود، باران می‌آمد، رفته بودم قدم زدن، جوراب‌هایم خیس شده بود و مثل یک عمل آیینی آمده بودم «کفش‌های پاره» را برای چندمین بار خوانده بودم. می‌دانستم این طوری شروع نمی‌شود ولی دوست داشتم، می‌دانستم راوی وقتی برگردد خانه مجبور است کفش‌های پاره‌اش را کنار بگذارد، مادرش اجازه نخواهد داد او کفش پاره بپوشد و بچه‌هایش؛ آن‌ها نیز نباید مادرشان را با کفش‌های پاره ببینند. می‌دانستم او و دوستش درباره‌ی کفش‌هایشان حرف می‌زنند و معتقدند کفش پاره پوشیدن هیچ اهمیتی ندارد. دوستش می‌گوید روزی همه چیز را رها خواهد کرد، همین کار نصفه نیمه را، توی اتاقش خواهد ماند و تنها فکر خواهد کرد. می‌دانستم آن‌ها درباره‌ی آینده با هم حرف می‌زنند، می‌خواهند حدس بزنند وقتی پیر شدند جهان چه طور خواهد بود. او از دوستش می‌پرسد بچه‌های من وقتی بزرگ شدند چه جور کفش‌هایی می‌پوشند، آیا می‌توانند مثل من با کفش‌های پاره سر کنند؟ می‌پرسد آیا آن‌ها خواهند توانست چیزهای دلپذیر و خوشایندی که ضروری نیستند را رها کنند؟ آن‌ها چه جور آدم‌هایی خواهند شد؟

بعد رسیدم.